Artykuły
Dogoterapia - leczenie z udziałem psów
- Dodano:
- 18 Czerwiec 2009
- Komentarzy:
- 2
Dogoterapia to system ćwiczeń i zabaw z psami umożliwiający rehabilitację, w której odpowiednio przeszkolony pies- przyjaciel wspomaga terapeutę (często wolontariusza) w wieloprofilowym usprawnianiu dzieci i dorosłych a także pomaga osobom starszym czy zagubionym w zachowaniu lub wręcz nawiązaniu kontaktów ze światem zewnętrznym.
Stosowana jest w rehabilitacji ruchowej i umysłowej dzieci i dorosłych dotkniętych takimi chorobami jak: autyzm, porażenie mózgowe, niedowład kończyn, charakteropatia , zespół wiotkiego dziecka. Poprzez terapię kontaktową czyli zabawy, przytulanie i głaskanie psa pacjenci dużo szybciej próbują wykonać pewne ćwiczenia.
Termin „Dogoterapia" i metoda oraz sposób jej stosowania zaczyna być zauważany zarówno w kraju, jak i za granicą. Fundacja CZE-NE-KA jest jej ambasadorem.
Zainteresowanie prasy, liczne wywiady i prezentacje prowadzonych zajęć w TV i radiu rozpropagowały metodę i zainspirowały wiele osób w całym kraju by spróbować zrobić coś dobrego na swoim terenie, dlatego wkrótce zaczęły powstawać nowe organizacje takie jak Fundacja „Ama Canem”, Fundacja Pomocy Terapeutycznej „Cane Pro Humano” czy Fundacja „Pies dla Stasia”, które dalej rozpropagowały dogoterapię i jej dobroczynny wpływ na osoby niepełnosprawne.
Wiele psów towarzyszących wykonuje obecnie podwójną pracę: jako asystenci swoich niepełnosprawnych właścicieli oraz jako psy terapeutyczne, będące elementem wspomagającej terapii z udziałem zwierząt.
Pies towarzyszący a pies terapeutyczny
Psy towarzyszące szkolone są do wykonywania specyficznej pracy dla swoich opiekunów, jednak nie dla innych ludzi. Ich praca wymaga koncentracji na opiekunie, ignorowania innych ludzi oraz sprawności w różnych niesprzyjających warunkach. Generalnie psy towarzyszące wchodzą w interakcje z innymi ludźmi tylko na wyraźne polecenie swych opiekunów.
Psy terapeutyczne są szkolone do wykonywania zadań na rzecz ludzi innych niż ich opiekunowie, wchodząc z nimi w interakcje według wskazań swych opiekunów. Oczekuje się od nich skutecznej pracy dla innych, często w niesprzyjających warunkach.
Wszyscy badani opiekunowie psów terapeutycznych stwierdzili, iż cechy wyróżniające dobre psy towarzyszące czynią z nich równocześnie doskonałe psy terapeutyczne: np. zdolność koncentrowania uwagi na opiekunie oraz niezawodność reakcji na sygnały. Podobnie do dobrego psa terapeutycznego, który nie może skakać na odwiedzaną osobę lub nawiązywać z nią innego kontaktu, jeśli nie pada odpowiednie polecenie, pies towarzyszący uczony jest tego samego podczas swego szkolenia.
Wyszkolony pies terapeutyczny uczony jest również stałej koncentracji uwagi na opiekunie i reagowania na polecenia w niesprzyjających warunkach. Pies terapeutyczny może doświadczać wielu rozpraszających bodźców podczas pracy w ośrodkach zdrowia lub opieki: biegający dokoła ludzie, hałasujące wózki z jedzeniem, wszelkie dzwonienia, pobrzękiwania, gwizdy i pikania charakterystyczne dla przyrządów medycznych. Umiejętność pracy w takich warunkach jest najważniejsza, niezależnie od tego, czy pies pracuje dla swojego opiekuna czy, kierowany przez niego, dla innej osoby.
Podobnie dobry pies towarzyszący uczony jest ignorowania tego typu bodźców rozpraszających podczas pracy dla swego opiekuna. Pochylające się na zakrętach samochody z grzmiącą muzyką, strzelające z rury wydechowej autobusy, ludzie gwiżdżący i wołający w celu przyciągnięcia uwagi psa, terkoczące w pobliżu wózki zakupowe lub też dzieci znienacka łapiące psy za szyję i przytulające się do nich.
Podstawowy podział:
- 1. AAA (Animal Assisted Activity) - Działalność z Towarzyszeniem Psa
- 2. AAT (Animal Assisted Therapy) - Terapia z Towarzyszeniem Psa
- 3. AAE (Animal Assisted Education) - Edukacja z Towarzyszeniem Psa
Cechy psa-terapeuty:
• Łagodny
• Odporny na stres
• Posłuszny
• Wesoły, ale zrównoważony
• Cierpliwy, lubiący pieszczoty
• Lubiący przebywać poza domem i wśród dużej ilości osób
Cele dogoterapii:
Prowadzenie zajęć z udziałem psa ma na celu między innymi:
- przełamanie bariery lęku przed kontaktem z psem
- akceptowanie obecności psa w bliskim otoczeniu
- nawiązanie i pogłębianie kontaktu z psem
- kształtowanie pozytywnych emocji dziecka
- pobudzanie zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku i węchu
- koncentrację uwagi
- rozpoznawanie części ciała człowieka i psa
- podejmowanie różnych form działań ruchowych w obecności
psa i w kontakcie z nim
- naukę relaksacji w obecności psa
- umożliwienie dziecku wykonywanie wybranych czynności
pielęgnacyjnych przy psie
- jeżeli to możliwe – rozwijanie mowy, wzbogacanie
słownictwa oraz nazywanie własnych emocji
- wykonywanie czynności porządkowych w kontakcie z psem - uczenie zasad bezpiecznego postępowania z psem, itp
Podczas zajęć wykonuje się wiele rodzajów ćwiczeń i zabaw mających służyć podstawowemu celowi dogoterapii: rozwojowi dziecka, pobudzeniu jego zmysłów i pozytywnych emocji.
Korzyści płynące z dogoterapii:
- przynosi radość i wywołuje uśmiech
- pozwala rozwijać kontakty społeczne
- poprawia komunikację
- pozwala myśleć o czymś innym niż własna osoba, wiek,
choroba
- stymuluje ruch i aktywność, samodzielność
i odpowiedzialność
- daje możliwość okazania uczuć
- wytwarza swoistą więź: człowiek – zwierzę
- podwyższa pewność siebie, nadaje życiu sens
- pomaga zdobyć nowych przyjaciół
- ułatwia przejść przez samotność, chorobę i depresję,
- rozwija funkcje poznawcze, koncentrację uwagi, orientację
przestrzenną
- uczy samoakceptacji
Do dogoterapii nadają się psy różnych ras z wyłączeniem bojowych i stróżujących. Najczęściej spotykane są: Labrador Retriever, Golden Retriever, Nowofundland, Cavalier King Charles Spaniel, Berneński Pies Pasterski.
Opinie internautów
Dodaj opinię
Swoje opinie wyrażać mogą tylko opini zarejestrowane w serwisie
Załóż konto i/lub Zaloguj się
alicja85
Dogoterapia jest niezastąpiona!
Emilcia_89
Widziałam w telewizji ostatnio reportaż na ten temat. Uważam, że jest to świetny pomysł. A lekarze potwierdzaja skutecznosc tej terapii, wiec dla mnie POZYTYWNIE:)