Szpital,

Trzeba bardzo dużo zdrowia i wytrzymałości, żeby być chorym.

Dostałem łóżko w kącie za drzwiami w sześcio osobowej sali, nic a nic nie narzekam,Panie pielęgniarki zadbały żebym leżał na "czystej sali" ,to jak sądzę na takiej na której zwykły człowiek może wytrzymać. Do wieczoa czas umknął niepostrzeżenie. Nadchodziła noc, po pobraniu przeciwbólowej dawki leków i szlachetnej odmowie przyjęcia środków nasennych (nigdy nie pobierałem i wydawało się, że nie muszę) postanowiłem zasnąć. Mimo telewizora kolegi z pod okna, i światła jarzeniówek udało się. Do 24 spałem, gdy chwilę po godzinie duchów, oddział szpitala ortopedycznego wszedł w mode second life (to sformułowanie będzie jasne dla młodszych internatów, starszym wyjaśniam, to stan życia równoległego szeroko opisywany w literaturze SF).

Horror którego byłem świadkiem, ale i podmiotem naprawdę się zaczynał. Najpierw rozgorzała kłótnia o grający telewizor, później starsi zaczęli wzywać cytuję "siły policyjne", z głębi korytarza słychać było starszą panią która rozdzierająco krzyczała, że jest okradana (taki fakt nie miał miejsca, to po prostu starość. Z upływem czasu było coraz gorzej, sąsiad z łóżka obok jak sądzę uczestnik Powstania Warszawskiego, wzywał pomocy i krzyczał przez sen urywane krótkie rozkazy.

Chciał bym tu podkreślić, że mam wielki szacunek do starości i Powstania Warszawskiego.

Tak dotarliśmy do pobudki około 6:30 i zaczęliśmy przygotowywać się do obchodu.

Obchód, ktoś wszedł popatrzył, zatrzymał się przy starszym panu który w nocy był powstańcem, chwile zamienił sowo z innym lekarzem, popatrzył na innych popatrzył na mnie, i już chciałem zacząć zadawać pytania, gdy Pan doktor odwrucił się na jednej nodze, a wraz za nim wymaszerowały osoby które były w jego świcie. Po jakiejś godzinie weszła siostra i kazała się ubrać, i pomaszerowałem na EKG, przez cały oddział, izbę przyjęć w której kłębił się tłum osub chcących dostać się na konsultację, szatnie, aż dotarłem do gabinetu gdzie zrozumiałem, że moja szpitalna pidrzama ma tyle dziór, że widać mi pół pupy i inne intymne części ciała. Po badaniu czekał mnie jeszcze powrót, teraz obciążony wiedzą na temat swojego wyglądu przemknołem bardzo szybko, zasłaniajac się dłońmi.

Do wieczora nie wydarzyło się nic, nic w sesie medycznym. Wieczorem nie popełniłem błędu poprzedniej nocy i poprosiłem o środki nasenne. To działa do 6 spałem i tylko z opowieści współ pacjętów dowiedziałem się, że noc była normalna, czyli taka jak poprzednia. Hospital horror.

Jak doniesiono mi była próby ucieczek pewnego starszego pana, krzyki, wzywano policje, a jeden pan hrapał tak, że inny po operacji biodra chciał wstać i go budzić ale ze zrozumiałych względów nie mógł.

Do powstańca pszyszła wnuczka, i tak sie nim pięknie zajmowała, że zakręciła mi się łza w oku. Była jak sanitarjuszka, młoda, i oddana swojemu dziadkowi, naprawdę był to wzruszający widok.

Ja również byłem odwiedzany przez rodzinę i znajomych, za co im wszstkim dziękuje, nie mniej rozmowy w szpitalu są bardzo krępujące, wszyscy słuchają i każde słowo jest przez nich przechwytywane i przetwarzane.

Gdyby nie moja żona umarł bym z głodu, dzielnie dostarczała mi posiłki, miłośc i zrozumienie które w sytuacji szpitalnej są bardzo deficytowe.

W następnym odcinku opiszę zabieg i okoliczności medyczno emocjonalne.

Poprzedni artykuł Następny artykuł

Dodaj swoją opinię

1. 

   Emilcia_89

   Data dodania:

   08 Grudzień 2008

   Ciekawa historia, czekam na ciag dalszy..

2. 

   melitte

   Data dodania:

   10 Grudzień 2008

   HEHEH JUŻ TAK TO JEST W NASZYCH SZPITALACH:) JA BYŁAM TYLKO RAZ A PERSONEL MEDYCZNY OSTRO POSTARAŁ SIĘ ŻEBYM NIE MIAŁA OCHOTY TAM WRÓCIĆ.POWÓD PORÓD!O ILE OPIEKA LEKARSKA SUPER NA WYSOKIM POZIOMIE TO WSPARCIE I OPIEKA POŁOŻNICZA PRAWIE DO D..PY ( PREZPRASZAM ZA WYRAŻENIE) PISZE PRAWIE BO ZNALAZŁY SIĘ DWIE DOBRE DUSZE KTÓRE POTRAFIŁY CIĘ ZROZUMIEĆ, BÓL ŁZY I STRACH TO JEDYNE CO ZAPAMIĘTAŁAM Z NAJWSPANIALSZYCH PIERWSZYCH CHWIL Z ŻYCIA MOJEGO SYNKA:( DLACZEGO TAK JEST?PRZECIEŻ SZPITAL TO SZPITAL TO OSTATECZNOŚĆ,DLACZEGO WIĘKSZOŚĆ WIEC BOI SIĘ INTERWENIOWAĆ NA BEZDUSZNOŚĆ PERSONELU MEDYCZNEGO,BO JAK PODPADNIE TO JUŻ MU NIKT NIEPOMOŻE,LEKARZA PIERWSZEGO KONTAKTU MOŻNA ZMIENIĆ A SZPITAL?

3. 

   melitte

   Data dodania:

   10 Grudzień 2008

   JA SŁYSZAŁAM ŻE JAK SĄ MIEJSCA W REGIONALNYM SZPITALU TO CIĘ NAWET DO INNEGO NIE PRZYJMĄ CHYBA ŻE JESTEŚ W STANIE CIĘŻKIM ,NIE MA TAKIEGO ODDZIAŁU U CIEBIE LUB PO PROSTU JESTEŚ AKURAT NA WYCIECZCE NA DRUGIM KOŃCU POLSKI...

4. 3 z 34 opinii. Załóż konto i/lub Zaloguj się aby zobaczyć wszyskie

Swoje opinie wyrażać mogą tylko opini zarejestrowane w serwisie

Załóż konto i/lub Zaloguj się