CZĘŚĆ I

W Polsce, od wielu lat polityka zdrowotna wzbudza wiele kontrowersji. Postęp społeczny oraz zmiany zachodzące w strukturze wieku ludności (procesy starzenia się społeczeństwa), mają wpływ na wzrost potrzeb w za­kresie usług ochrony zdrowia.

Do roku 1999 cała ludność kraju objęta była syste­mem powszechnego zabezpieczenia społecznego w tym i zdrowotnego, zapewnionym przez państwo (tzw. System Siemaszki), co sprowadzało się do zapewnienia bezpłatnej służby zdrowia ca­łemu społeczeństwu i stwarzało wiele trudnych do rozwiązania problemów zarówno finansowych jak i organi­zacyjnych. Postęp w zakresie wiedzy medycznej oraz technicznej, pozwalają na stosowanie bardzo kosztownej aparatury, a także środków farmakologicznych, co jednocześnie powoduje wzrost kosztów usług medycznych i opieki społecznej.

Krótka historia systemu opieki zdrowotnej

W wyniku reformy służby zdrowia od 1.I.1999 r. rozdzielono funkcję właściciela od płatnika i świadczeniodawcy usług medycznych. Do tego czasu pieniądze na ochronę zdrowia pochodziły z budżetu państwa i były przydzielone na województwa wg liczby łóżek i kadry pracującej. Powstał system kas chorych, który pozwolił na oficjalne wejście prywatnych podmiotów do publicznego systemu ochrony zdrowia. Zadania Kas Chorych przejął Narodowy Fundusz Zdrowia i w miejsce 17 kas chorych powstał jeden fundusz (NFZ), będący państwową jednostką orga­nizacyjną, mającą 16 oddziałów w województwach. Dostęp do świadczeń zdrowotnych, przy jednoczesnym niedoborze usług opieki zdro­wotnej, wywołuje potrzebę ich racjonowa­nia. Teoretyczne założenie, iż każda jednostka ma dostęp do korzystania z profesjonalnej opieki zdro­wotnej w wielu krajach niestety nie ma pokrycia.

Obecnie w Polsce istniejące ubezpieczenie zdrowotne ma charakter powszechny i obowiązkowy i polega na tym, że pracodawca odprowadza składkę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a stamtąd pieniądze są przekierowywane do Narodowego Funduszu Zdrowia, który rozporządza środkami finansowymi gromadzonymi dzięki składkom ubezpieczeniowym potrącanych od podatników. NFZ zarządza wydzielonymi środkami na świadczenia zdrowotne, które odliczane są od podatków obywateli. Od 1 stycznia 2007 r. składka na ubezpieczenie zdrowotne osiągnęła maksymalną wysokość zapisaną w ustawie i wynosi 9% podstawy jej wymiaru.

Aktualnie obowiązującym aktem prawnym regulującym zagadnienia związane z ubezpieczeniem zdrowotnym jest ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U nr 210, poz. 2135 z póz. zm.). Zawiera o­na regulacje dotyczące wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, podstawy jej wymiaru, a także trybu i terminu jej opłacania oraz rozliczania. Każdy obywatel płaci składkę w wysokości proporcjonalnej do swoich zarobków, natomiast otrzymuje pomoc medyczną w zależności od potrzeb. Czy pacjent faktycznie ma dostęp do usług medycznych? Ochrona zdrowia, traktowana jako sfera zadań publicznych, nie powinna być w pełni poddana regułom rynkowym. Jednakże od wielu lat obserwujemy narastające problemy związane z dostępem do usług medycznych, w publicznych szpitalach i przychodniach, które skłaniają Polaków do poszukiwania nowych form zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych na wypadek choroby. Dlatego coraz częściej Polacy i ich pracodawcy wykupują komercyjne ubezpieczenia zdrowotne oraz abonamenty medyczne. Czym różnią się od siebie te dwie formy dodatkowego finansowania usług zdrowotnych?

Co oferują nam abonamenty medyczne a co komercyjne ubezpieczenia zdrowotne? Które wybrać?

Odpowiedź w części II.

Poprzedni artykuł Następny artykuł

Dodaj swoją opinię

1. 

   00kogi

   Data dodania:

   23 Marzec 2009

   Czekam z niecierpliwością co okaże się w części 2. Sam kupuję abonament jednej z firm medycznych, pytanie jak ona się ma na firmamencie ofert, abonamentów i ubezpieczeń medycznych.

Swoje opinie wyrażać mogą tylko opini zarejestrowane w serwisie

Załóż konto i/lub Zaloguj się