Udowodniono naukowo, że psychoterapia umożliwia zmianę zachowań i postaw pacjenta. Ludzie, którzy poddali się psychoterapii, twierdzą zgodnie, że lepiej radzą sobie z lękami i stresem, poprawił się ich poziom samokontroli, podniosła samoocena. Lepiej komunikują się z otoczeniem, łatwiej motywują się do działania i tworzą lepsze więzi z innymi.

Martyna (38 lat, kuratorka z Poznania):

- Na terapię trafiłam przez przypadek. Brałam udział w szkoleniu z profilaktyki uzależnień, podczas którego okazało się, że mam problem. Moim problemem była pijąca matka. Wcześniej temu przeczyłam. Byłam przekonana, że terapii potrzebują ludzie wychowani w patologicznych rodzinach, takich, gdzie jest głód, smród i bieda. A ja? Ja przecież jestem z tak zwanego „dobrego domu”. Mama naukowiec, tata lekarz, od zawsze dobrobyt. Że mama pije? Przecież przez to nie było nigdy w domu żadnych awantur, mama nigdy nie zaniedbywała swoich obowiązków, pięła się po szczeblach kariery...

Dopiero po terapii zrozumiałam rzecz dziś dla mnie oczywistą: wyznacznikiem szczęścia rodzinnego nie są wakacje za granicą ani tytuły naukowe rodziców, ale wzajemny szacunek, miłość, emocje w ogóle. Zrozumiałam, że choć jestem dorosła, wykształcona, emocjonalnie jestem niedojrzała i rozchwiana: w moim rodzinnym domu nikt nie zajmował się mną tak, jak powinni to robić rodzice. Traktowali mnie jak zwierzę domowe, które należy nakarmić, położyć spać, w skrócie – oporządzić. Nie brakowało mi nigdy niczego, z wyjątkiem ich uwagi, ich miłości. A skoro rodzice mnie nie kochali, albo raczej kochali mnie na swój dziwaczny, pokręcony sposób, jak i kiedy miałam się nauczyć kochać siebie i innych? Dziś uczę się tego z pomocą terapeutki. To trudne, ale zaczynam widzieć pierwsze wyniki mojej pracy nad sobą. Wierzę, że się uda.

Katarzyna (22 lata, studentka z Krakowa):

- Miałam ataki paniki, których nijak nie umiałam sobie wyjaśnić. W pewnym momencie zadałam sobie pytanie, dlaczego czasem kiedy jestem wśród ludzi, zaczynam czuć, że jeszcze chwila, a się uduszę, że głowa pęknie mi na kawałki? To przerażające uczucie: ścisk w gardle, przyspieszone tętno, ból głowy, w jednej chwili litry potu na całym ciele, drżenie ciała, chęć ucieczki połączona z uczuciem niemocy – jak w koszmarnym śnie. Kiedyś na imprezie po kilku piwach zwierzyłam się z tego koleżance z roku. Miałam szczęście, że trafiłam na nią: powiedziała, że miała tak samo i że bardzo pomogła jej terapia. Mówiła, że na jej grupie terapeutycznej była dziewczyna, która miała nawet z powodu psychicznego napięcia coś na kształt ataków padaczki – traciła przytomność, miała drgawki.

Długo się broniłam przed terapią. Przecież terapia jest dla wariatów, myślałam sobie. A ja nie jestem wariatką. Nie miałam trudnego dzieciństwa, nikt w moim domu rodzinnym nie pił, nie bił. Nie byłam córką prostytutki czy coś takiego... W końcu nie wytrzymałam, ataki paniki zdarzały się coraz częściej, czasem czułam, że „to” się zaczyna na korytarzu uczelni albo w pubie. Postanowiłam spróbować poszukać pomocy. Byłam na takim etapie, że zrobiłabym wszystko, żeby się „tego” pozbyć. Zaczęłam się też bać, że z czasem po prostu przez ten lęk oszaleję.

Początki były trudne. Trafiłam do wariatki, która moją opowieść skwitowała stwierdzeniem, że za daleko odeszłam od Boga i stąd taka kara. Panaceum na moje lęki miały być częste modlitwy. Poczytałam później w necie, że z psychologiem jest tak, że trzeba sobie poszukać takiego, który będzie mi odpowiadał jako człowiek, któremu będę ufała i który będzie dla mnie autorytetem. Spróbowałam jeszcze raz i dobrze trafiłam. Po kilku sesjach zrozumiałam, że źródłem moich lęków jest nadopiekuńcza matka. Całe życie słyszałam od niej „uważaj”. Od kiedy pamiętam, mówiła mi, że ludzie są źli, parszywi, że kradną, wykorzystują i oszukują, że nie wolno nikomu ufać, że na każdym kroku może mnie spotkać coś złego, jakieś nieszczęście, że najlepszy przyjaciel zdradzi w chwili, kiedy będę się tego najmniej spodziewała. W chodnikach są dziury, w które mogę wpaść, po ulicach jeżdżą pijani kierowcy, mężczyźni zdradzają, góry są niebezpieczne, w morzu łatwo utonąć... to nie miało końca. Od kiedy się urodziłam wpajała mi, że muszę uważać, uważać, uważać. Nawet nie zauważyłam, że wszystkiego się boję.

Ataki lękowe minęły jak ręką odjął. Jestem zdrowa. Każdego dnia boję się coraz mniej. Właściwie to już chyba nie boję się wcale... A psychoterapię polecam każdemu. Nie boli, a efekty przynosi niebywałe.

źródło: Kafeteria

Poprzedni artykuł Następny artykuł

Dodaj swoją opinię

1. 

   Emilcia_89

   Data dodania:

   12 Grudzień 2008

   Kazdy jak slyszy psychoterapia to wyobraza sobie nie wiadomo co:/ Ja nie potrzebuje takiej terapii, ale uważam że warto pojsc na nia jeśli czujemy, że dzieje sie z nami cos zlego..

2. 

   Emilcia_89

   Data dodania:

   12 Grudzień 2008

   Oczywiscie nie uwazam takich ludzi za glupków=) Wszyscy jestesmy ludźmi i kazdy z nas ma swoje problemy z którymi walczy..

3. 

   julcia2222

   Data dodania:

   17 Grudzień 2008

   Tak, tylko psychoterapeuta musi być osobą sprawdzoną i pewną...

4. 3 z 27 opinii. Załóż konto i/lub Zaloguj się aby zobaczyć wszyskie

Swoje opinie wyrażać mogą tylko opini zarejestrowane w serwisie

Załóż konto i/lub Zaloguj się