Ciśnienie wewnątrzgałkowe zapewnia prawidłowe napięcie powłok gałki ocznej i uwodnienie ośrodków optycznych w stopniu, który zpewnia im przejrzystość i regularność krzywizn powierzchni łamiących (rogówka, soczewka). Prawidłowe ciśnienie wewnątrzgałkowe (z greckiego tónus = napięcie) zależy od równowagi pomięzy produkcją cieczy wodnistej a jej odpływem z gałki ocznej do krwioobiegu. Ponieważ ciśnienia wewnątrzgałkowego nie można badać bezpośrednio, np. Używając manometru, dlatego też o jego wartości wnioskuje się pośrednio sprawdzając naprężenie lub napięcie gałki ocznej przez ucisk jej ściany z zewnątrz.

Pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego nosi nazwę tonometrii, i dokonywany jest za pomocą przyrządów tzw. tonometrów. Pomiary ciśnienia wewnątrzgałkowego określa się w mmHg. Prawidłowe ciśnienie oczne nie powinno być wyższe niż 22 mmHg.

Generalnie ciśnienie wewnątrzgałkowe mieży się metodą impresyjną (wgłębiającą) lub aplanacyjną (spłaszczającą). Do pomiaru ciśnienia metodą impresyjną stosuje się tonometr Schiotza, za pomocą którego bada się stopień oporu rogówki pod wpływem ucisku metalowego trzpienia o okreśłonym ciężarze. Gdy ciśnienie wewnątrzgałkowe jest wysokie opór rogówki jest większy i trzpień niewiele ją odkształci, natomiast w przypadku niskiego ciśnienia trzpień pod wpływem ciężaru odkształca bardziej rogówkę.

Do pomiaru ciśnienia metodą aplanacyjną stosuje się tonometr Goldmanna, za pomocą którego określa się wielkość spłaszczegnia rogówki pod wpływem określonej siły. Tak więc wysokość ciśnienia śródgałkowego określa siła użyta do spłaszczenia gdyż spłaszczenia rogówki jest stałe.