Rezonans magnetyczny (tomografia rezonansu magnetycznego, MR, MRI)

Jest najnowocześniejszą, dynamicznie rozwijającą się metodą obrazowania wykorzystującą zjawisko odmiennego zachowania cząsteczek chemicznych budujących tkanki pod wpływem silnego pola magnetycznego.

Przewagą badania MR nad innymi metodami diagnostycznymi jest doskonała zdolność obrazowania tkanek miękkich i zmian w ich obrębie (również naczyń krwionośnych) oraz możliwość uzyskania obrazów warstw poszczególnych części ciała w dowolnie wybranej płaszczyźnie. Metoda ta jest szczególnie przydatna w diagnostyce chorób mózgu i kręgosłupa (pozwala na bezpośrednie uwidocznienie dyskopatii i rdzenia kręgowego) oraz wszystkich struktur tworzących stawy.

Rezonans magnetyczny jest również doskonałą metodą uzupełniającą (po wykonaniu zdjęć Rtg, USG, tomografii komputerowej) w niektórych schorzeniach narządów klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy mniejszej. Wykonanie drugiej fazy badania, po dożylnym podaniu środka kontrastowego, zleca lekarz radiolog. Środek kontrastowy stosowany w MR jest całkowicie bezpieczny dla pacjenta. Jego podanie jest konieczne w celu potwierdzenia jednoznacznej diagnozy.

Dodatkowym atutem badania rezonansu magnetycznego jest jego znikoma szkodliwość promieniowania magnetycznego w porównaniu z promieniowaniem rentgenowskim.

Wykonanie badanie MR nie wymaga żadnego przygotowania. Jedynie Pacjenci niespokojni lub cierpiący na klaustrofobię (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami) przed badaniem otrzymują środki uspokajające. Natomiast w przypadkach skrajnych badanie przeprowazda się podczas krótkotrwałego uśpienia pod nadzorem lekarza anestezjologa.

Głównymi przeciwwskazaniami do badania MR są:
wszczepiony rozrusznik serca
metalowe ciała obce w tkankach miękkich (np. klipsy naczyniowe lub odłamki w sąsiedztwie naczyń, narządów miąższowych lub w oku).

Jeżeli osoba badana cierpi na klaustrofobię (boi się przebywać w zamkniętych małych pomieszczeniach), to przed badaniem może przyjąć łagodne środki uspokajające, aby zmniejszyć uczucie lęku.

Do badania należy zdjąć zegarek, biżuterię, metalowe przedmioty, pasek. W kabinie pozostawia się również telefon komórkowy i kartę magnetyczną, bowiem do pomieszczenia gdzie znajduje się aparat, nie wolno wchodzić z żadnymi metalowymi przedmiotami.

Należy powiadomić lekarza o uczuleniach na środki kontrastowe oraz substancje chemiczne. Osoby przyjmujące insulinę powinny umówić termin badania na rano i zabrać ze sobą insulinę i pierwsze śniadanie. Jeżeli osoba badana stale przyjmuje leki, może zażyć je jak zwykle, popijając małą ilością nie gazowanej wody. Przed badaniem należy opróżnić pęcherz moczowy. Badanie jest całkowicie bezbolesne. Mile widziane jest skierowanie od lekarza.

Jeżeli wcześniej były wykonywane podobne badania, należy przynieść ze sobą ich wyniki (klisze).